بیا  با  جمع  خوبان  بر  مزارم

کمر خم کن ببوس سنگ مزارم

                                                   که من در زیر خاک در انتظارم

منو از خونه آواره نکن بی خونه میشم

خطرکردی نترسیدی منو دلداده کردی

توکردی هر چه با این ساکت افتاده کردی

جز به تو به خوبی هات به هیچ کسی خو نکنم

قسم به اسمت که تو رو تنها نذارم بعد از این

اسم تو رو داد می زنم تا دم دم های اخرین

قطره به قطره خونمو یک جا به نامت میکنم

دل خو شی های دنیا رو خودم به کامت میکنم

میبرمت یه جای دور میشم واست سنگ صبور

برات یه کلبه میسازم پر از یه رنگی پر نور

روح و دل و جونو تنم نذر نگاهت میکنم

دنیا ها رو فدای اون چهر ه ی ماهت میکنم

هر چی که باختی پای من ، هر چی که بردم مال تو

دفتر شعر و عشقمو وقتی که مردم مال تو

من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم

واســه عشق بازی موجا قـامتم یه بستر نرم

یه عزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موجا

یه نگــین ســبز خـالـص روی انگشـتر دریا

تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی

غصه های عاشـقی رو تو وجودم جـا گذاشتی

زیر رگـبار نگاهـت دلـم انگار زیــر و رو شد

واسـه داشـتن عشـقـت همه جونم آرزو شد

تا نفـس کشــیدی انگار نفسم برید تو سینه

ابر و باد و دریا گفــتن حـس عاشـقی همینه

اومدی تو سـرنوشـتم بی بهـونه پا گـذاشتی

اما تـا قـایقـی اومـد از مـن و دلـم گـذشتی

رفـتی با قـایق عشـقت سـوی روشـنی فردا

من و دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا

دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی

لحظه های بی تو بودن می گذره اما به سختی

دل تنهـا و غریـبم داره این گـوشـه می میره

ولی حـتی وقـت مردن باز سراغـتو می گیره

می رسه روزی که دیگه قعر دریا میشه خونم

اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای می مونم

(اسم ترانه سرا رو نمی دونم اما یکی از کارهای سیاوش قمیشی است که خیلی زیبا خونده)

دوستت دارم چون تنها ترين مصراع شعر مني

دوستت دارم چون تنها ترين فکر تنهايي منی

دوستت دارم چون زيباترين لحظات زندگي مني

دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني

دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني

دوستت دارم چون به يک نگاه عشق مني

 مي روم شايد فراموشت کنم      ...     با فراموشي هم آغوشت کنم

مي روم از رفتن من شاد باش      ...       از عذاب ديدنم آزادباش

 گر چه تو تنها تر از ما مي روي     ...      آرزو دارم ولي عاشق شوي

 آرزو دارم بفهمي درد را          ...          تلخي بر خوردهاي سرد را

                         یکی را دوست میدارم 

یکی را دوست میدارم ولی او باور ندارد!

یکی را دوست میدارم همان کسی که شب و روز به یادش هستم و لحظات سرد زندگی

را با گرمای عشق او میگذرانم!

کسی را دوست میدارم که میدانم هیچگاه به او نخواهم رسید و هیچگاه نمیتوانم

دستانش را بفشارم!

یکی را دوست میدارم ، بیشتر از هر کسی ، همان کسی که مرا اسیر قلبش کرد!

یکی را دوست میدارم ، که میدانم او دیگر برایم یکی نیست  ، او برایم یک دنیاست!

یکی را برای همیشه دوست میدارم ، کسی که هرگز باور نکرد عشق مرا !

کسی که هرگز اشکهایم را ندید و ندید که چگونه از غم دوری و دلتنگی اش پریشانم!

یکی را تا ابد دوست میدارم ، کسی که هیچگاه درد دلم را نفهمید و ندانست که او در این

دنیا تنها کسی است که در قلبم نشسته است !

یکی را در قلب خویش عاشقانه دوست میدارم ، کسی که نگاه عاشقانه مرا ندید و

لحظه ای که به او لبخند زدم نگاهش به سوی دیگری بود !

آری یکی را از ته دل صادقانه دوست میدارم ، کسی که لحظه ای به پشت سرش نگاه

نکرد که من چگونه عاشقانه به دنبال او میروم !

کسی را دوست میدارم که برای من بهترین است ، از بی وفایی هایش که بگذرم برای

من عزیزترین است !

یکی را دوست میدارم ولی او هرگز این دوست داشتن را باور نکرد!

نمیداند که چقدر دوستش دارم ، نمی فهمد که او تمام زندگی ام است !

یکی را با همین قلب شکسته ام ، با تمام احساساتم ، بی بهانه دوست میدارم!

کسی که با وجود اینکه قلبم را شکست اما هنوز هم در این قلب شکسته ام جا دارد!

یکی را بیشتر از همه کس دوست میدارم ، کسی که حتی مرا کمتر از هر کسی نیز

دوست نمیدارد!

یکی را دوست میدارم ...

با اینکه این دوست داشتن دیوانگیست اما

جنبه تاریک رو از وجودم پاک کن تا بتونم روشناییم رو نشون بدم.

خدایا

بهترین ها  رو در اختیارم گذاشتی. پس بزار به بهترین ها  برسم و به کمتر از اونها قانع نباشم.

خدایا

دلم رو اونقدر وسعت بده که بتونم مهر و محبت همه رو توش جا بدم و همه رو دوست داشته باشم.

خدایا

من رو شرمنده کسی نکن.

خدایا

میدونی ازت چی میخوام. خواستم فراتر از همه ی  خواسته ها و آرزوها و رویایی تر از همه ی  رویاهاست ولی اونقدر سادست که کمتر کسی طلبش میکنه. ساده ترین و بزرگترین خواسته من رو برآورده کن...

خیلی وقته که میخوام بلند فریاد بزنم و تموم اون چیزهایی رو که آزارم میده بریزم دور. فریاد بزنم و حرفهای نزدم رو بزنم... چرا از اونی که باید باشم فاصله گرفتم؟! آخه مگه غیر از اینه که من بعد ازیک ماه مرخصی گرفتم و تو مرخصی هم باید بهم خوش بگذره؟! پس چرا خوش نمیگذره؟! یه خورده زور نداره؟! والله به خدا من هم آدمم...وقتی کارت پایان خدمت رو بگیرم، غیر از این که دیگه لباس خاکی تنم نیست و مجبور نیستم اونطور باشم که ازم میخوان، دیگه چی انتظارم رو میکشه؟! یه زندگی با یه عالم ماجراجویی؟! 8 ماهی که گذشت کافیه تا هر آدمی رو زمین تا آسمون تغییر بده.