گویی کز این جهان به جهان دگر شدم

گوشم به راه تا که خبر می دهد زدوست

صاحب خبربیامد ومن بی خبر شدم

گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق

ساکن شود بدیدم و مشتاق تر شوم

چو شبنم او فتاده بدم پیش افتاب

مهرم به جان رسید وبه عیوق بر شدم

دستم نداد قوت رفتن به پیش دوست

چندی به پای رفتم وچندی به سر شدم

تارفتمش ثببینم وگفتنش بشنوم

از پای تابه سرهمه سمع وبصر شدم

من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت

کاول نظر به دیدن او دیده ور شدم

بیزارم از وفای تو یک روز ویک زمان

مجموع اگر نشستم اسیر وخر سند اگر شوم

 او راخود التفات نبودی به صیدمن

من خویشتن اسیر کمند نظر شدم

سران ندارد امشب که بر اید افتابی

چه خیال ها گذر کردو گذر نکرد خوابی

به چه دیر ماندی ای صبح که جان برامد

بزه کردی و نکرند موذنان ثوابی

نفس خروس بگرفت که نو بتی بخواند

همه بلبلان بمر دند ونماند جز غرابی

نفحات صبح دانی زچه روی دوست دارم

که به روی دوست ماند که برافکند نقابی

سرم از خدای خواهد که به پایش اندر افتد

که در اب مرده بهتر که در ارزوی ابی

دل من نه مرد ان است که با غمش براید

مگسی کجا تواند که بیفکند عقابی

نه چنان گناهکارم که به دشمنم سپاری

توبه دست خویش فر مای اگرم کنی عذابی

دل هم چو سنگت ای دوست به اب چشم سعدی

عجب است اگر نگردد که بگردد اسیابی

نبمود جمال و عاشق زارم کرد

من خفته بدم به نازم در کتم عدم 

حسن تو به دست خویش بیدارم کرد

کز نیستان تا مرا ببریده اند

ازنفیرم مردوزن نالیده اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق

تا بگویم شرح درد اشتیاق

هرکسی کاو دورمانداز اصل خویش

باز جوید روزگار وصل خویش

من به هرجمعیتی نالان شدم

جفت بدحالان وخوش حالان شدم

هرکسی ازظن خود شدیار من

ازدرون من نجست اسرار من

سر من ازناله ی من دورنیست

تن زجان وجان زتن مستور نیست

لیک چشم وگوش را ان نورنیست

اتش است این بانگ نای ونیست باد

هرکه این اتش  ندارد نیست باد

اتش عشق است کاندر نی فتاد

جوشش عشق است کاندر می فتاد

نی حریف هرکه ازیاری برد

پرده هایش پرده های ما درید

همچو نی زهری وتریاقی که دید 

همچونی دمساز ومشتاقی که دید

نی حدیث راه پر خون می کند

قصه های عشق مجنون می کند

محرم این هوش جزبی هوش نیست

مرزبان را مشتری جز گوش نیست

در غم ما روزها بی گاه شد

روزهابا سوزها همراه شد

روزها گر رفت گو رو باک نیست

تو بمان ای ان که چون تو پاک نیست

هرکه جزماهی ز اتش سیر شد

هرکه بی روزی است روزش دیر شد

در نیا بد حال پخته هیچ خام

پس سخن کوتاه باید والسلام