زندگی دفتری از خاطره هاست
گــاه همرنـگ بهار

 گــاه همجنس خزان
گــاه تصویـر طلـوع

 گــاه تفسیـــر غروب
زندگی پیوندی است
در تکاپوی دو دست

 درتپش های دو قلب
در تـــمنـــای دو دل

 در هیــاهـوی دو روح

سلام سلامی از قلب شکسته از قلبی دور افتاده همچون کبوتری سبکبال که دراسمان عشق به پروازدرامده است سلامی به بلندای اسمان و به زلال و خلوص چشمه ساران سلامی به لطافت گرمای بهاری سلامی همچو بوی خوش اشنایی سلامی بر خواسته از دل و نشسته بر دل

روز اول گل سرخي برام اوردي گفتي براي هميشه دوستت دارم روز دوم گل زردي برايم اوردي گفتي دوستت ندارم روز سوم گل سفيدي برايم اوردي و سر قبرم گذاشتي و گفتي منو ببخش فقط يه شوخي بود

بهت نمی گم دوسِت دارم،ولی قسم می خورم که دوسِت دارم بهت نمی گم هرچی که می خوای بهت می دم،چون همه چیزم تویی نمی خوام خوابتو ببینم، چون توخوش ترازخوابی اگه یه روزچشمات پرِاشک شد ودنبال یه شونه گشتی که گریه کنی،صِدام کن بهت قول نمی دم که ساکتت کنم ،اما منم پا به پات گریه می کنم اگر دنبال مجسمه سکوت می گشتی صِدام کن، قول می دم سکوت کنم اگه دنبال خرابه می گشتی تا نفرتتو توش خالی کنی ، صِدام کن چون قلبم تنهاست اگه یه روزخواستی بری قول نمیدم جلوتو بگیرم اما باهات میدوم اگه بیه روز خواستی بمیری قول نمی دم جلوتو بگیرم اما اینو بدون من قبل از تو میمیرم

چقدرعجيبه که تا مريض نشي کسي برات گل نمي ياره تا گريه نکني کسي نوازشت نمي کنه تا فرياد نکشي کسي به طرفت برنمي گرده تا قصد رفتن نکني کسي به ديدنت نمي ياد و تا وقتي نميري کسي تورو نمي بخشه

هيچكس لياقت اشكهاي تو را ندارد و كسي كه چنين ارزشي دارد باعث اشك ريختن تو نمي شود اگر كسي تو را آنطوركه ميخواهي دوست ندارد به اين معني نيست كه تو را با تمام وجودش دوست ندارد دوست واقعي كسي است كه دستهاي تورابگيردولي قلب تورالمس كند بدترين شكل دلتنگي براي كسي آن است كه در كنار او باشي و بداني كه هرگزبه اونخواهي رسيد

زندگی به من آموخت که چگونه اشک بریزم اما اشک به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم

با سیم نازمژه هات یه عمره گیتارمی زنم نگاهتو کوک نکنی من خودمودارمی زنم چشمات اگه رو پنجرم طرحه ستاره نزنند دست خودم نیست دلمو به درودیوارمی زنم تواگه نباشی من مثل اون پسرکی که گمشده گوشه کوچه می شینم ازغم تو زارمی زنم

اگر تركت كنم چشمم شود كور

در اين كوچه گرفتار توام من

هنوز مشتاق ديدار توام من

تا بماند روزگاري

من نمانم روزگاري

حتما بماند يادگاري

تنگی این دل عاشق ، با نوازش تو واشه

واسی چی خدا نخواسته من، توآغوش تو نباشم

قول میدم با داشتن تو هیچ غمی نداشته باشم

همه هستی قلبم تو ، دو حرف خلاصه می شه

عشق با تو ، بودن با تو، دو نیاز زندگیمه

چرا مردم نميخوان دست از سر تو بردارن

بگو که من ديوونتم دوست دارم خيلي زياد

اگه نگي من ميميرم و دق ميکنم دلت مياد

مگه از عشق من و چشماي تو بي خبرن

چرا راحت نميگي تا همه از اينجا برن

صبح دیدم که به اندازه یک ابر گریست

کاش از روز ازل دوست نمی داشتمت

زیر لب زمزمه می کرد و مرا می نگریست

کاش ای کاش که بی دغدغه می دانستم

راز این چشم به خون لخته ی بیمار تو چیست؟

آتش چشم پر از مهر تو می گفت برو

جذبه ی چشم پر از مهر تو می گفت بایست

عاشقت هستم اگر چه حرفی بیهوده است

دوستت دارم اگرچه سخنی تکراریست

شعر من در قفس تنگ تکلف یه عمر

زندگی کرد ولی با نفس خویش نزیست

من غم را در سکوت 

سکوت را در شب 

 شب را در بستر

 بستر را برای اندیشیدن به تو  

 دوست میدارم 

 من عشق را در امید 

امید را در تو

 تو را در دل 

دل را در موقع تپیدن 

 به خاطر تو دوست دارم 

ای دوست من خزان را به خاطر رنگش   

و بهار را به خاطر شکوفه هایش 

و خدایی که دل را برای تپش 

وتپش را در پاسخ

 پاسخ را در چشمان قشنگ تو

برای عصیان زندگی آفرید ،

 دوست دارم 

    دلم اندازه حجم قفس تنگ است

          سکوت از کوچه لبریز است

                صدایم خیس و بارانی است

                       نمی دانم چرا در قلب من پاییز طولانی است

پيداست هنوز شقايق نشدی ...

                     زندانی زندان دقايق نشدی ...

      وقتی که مرا از دل خود می رانی ...

                              يعنی که تو هيچ وقت عاشق نشدی ...

             زرد است که لبريز حقايق شده است ...

                                      تلخ است که با درد موافق شده است ...

                    شاعر نشدی وگر نه می فهميدی ...

                                               پاييز بهاريست که عاشق شده است

               نگــو از دوری کــی ، نـپــرس از چـی گرفـتــه

                                من و دریـــغ یک خوب ، بــه ویرونی کشـونده

                                                   عزیــزمـه تا وقتــی نفـس تو سیـــنه مـونــده

تو ایـن تنهایـــی تلـخ ، من و یــک عالمـه یــاد

              نشســته روبرویـــم ، کســی که رفته بر بـاد

                              کسی که عاشقانه ، به عشقش پشت پـا زد

                                              بــرای بــودن مــن بـــه خــود رنــگ فنـــــا زد

چــه دردیــه خدایـــا ، نخواســتـــم اما رفتــم

              برای اون که سایه سـت همیشه رو سر مـن

                             کسـی که وقت رفتن ، دوبــاره عاشــقم کرد

                                             مـن و آبــاد کـرد و خودش ویــرون شـد از درد

بـه آتــش تن زد و رفت ، تا من اینجا نســوزم

                بــا رفتنــش نــرفته ، تــو خــونـمــه هنــــوزم

                            هنــوز سالار خونـــس ، پنـاه مــن دسـتــاش

                                              سرم رو شونـه هاشـه ، رو گونمه نفسهاش

دلم از دست خوبان چاک چاک است

                 تنم از ظلمشان اندوهاک است

                                      چو فايز خورده باشد تير غمزه ،

                                                  ز تير طعنهُ دشمن چه باک است ؟

در اين عالم ،غمم از حد فزونيست

                دلم بهر جانان، پر ز خونست

                                      گله از تو نباشد يار فايز،

                                                    شکايت ها ز بخت واژگون است

  اگر هنگام مردن دلبر من ،

                 نهد از مهر ،بر زانو سر من ،

                                   بگيرد يار، فايز را در آغوش ،

                                                   بسا آسان رود جان از تن من!

اگر اشک به دادم نرسد ميشكنم

                  اگر از ياد تو يادی نكنم ميشكنم

                                   من در اين كلبه تاريک وجود

                                                        اگر از هجر تو آهی شكنم

                                                                         تک وتنها به خدا ميشكنم

                   منو تو بازیچه ای تقدیریم

                           هر دو در بیراهه بی رحم عشق